008.. Mrak crnogorskog fudbala

Da je crnogorski klupski fudbal nekonkurentan, opšte je poznato. Ali ipak... svakog ljeta, oni koji ga prate imaju nadu da je došlo vrijeme boljih dana i da će se konačno, nakon toliko godina, jedna crnogorska ekipa naći u glavnoj fazi. Za početak Lige konferencija, ne sanja niko ništa više. To bi bila mjera izdravljenja od hronično loših rezultata i razočaranja. I tako je došlo i ljeto 2026. koje će se pamtiti po Svjetskom prvenstvu. Ali, u Crnoj Gori ostaće urezano u memoriji fudbalskih zaljubljenika kao ljeto kada se otišlo dublje od dna, ako je to uopšte moguće.

Osam utakmica kasnije, fudbalsko ljeto u Crnoj Gori je izuzetno tužno. Osam poraza, osam šamara i nula bodova na Uefinoj koeficijent listi. Crna Gora je još jednom razočarala, tj. klubovi koji je predstavljaju. Od iduće sedmice, samo će Sutjeska i dalje biti u igri jer je ispala iz kvalifikacija za Ligu šampiona, pa će igrati drugo kolo kvalifikacija za Ligu konferencija. I pitanje je kolike šanse uopšte ima šampion Crne Gore u dvomeču sa Vitebskom iz Bjelorusije. Možda i najgora stvar od svega je što i nakon ovogodišnjeg posrtanja ne postoji nikakva najava preuzimanja odgovornosti za ovakve rezultate. Jer u godinama kada svi napreduju, klupski fudbal u Crnoj Gori nazaduje krupnim koracima.

Da krenemo od Sutjeske. Kada su Nikšićani dobili rivala na startu evropskog puta, znalo se da baš i nemaju šanse. Kairat je prošle sezone igrao Ligu šampiona, mjerio se sa najjačim evropskim klubovima i samo zbog toga, da ne računamo ništa više, bio je na papiru najteži rival za crnogorskog šampiona. Sada, nakon dvije utakmice, u Almatiju i Nikšiću, niko se ne bi zakleo u ovakav Kairat, a još manje u ovu Sutjesku da može iskrčiti evropski put do jeseni. Kairat nije bio previše bolji, koristio je greške Sutjeske, primili su jeftine golove, to Kairat ne prašta. Na ovom nivou, greške koje u CFL-u prođu neopaženo, budu kažnjene žestoko. I Kairat je baš to i uradio.

Ekipa koju Sutjeska ima za crnogorske standarde je ozbiljna. I što je najbitnije, sistematski je sklopljena. Nije sve urađeno ovog ljeta, ili prošle zime, već je postojao jedan proces koji traje unazad dvije godine. I to je trebalo da bude snaga ovog tima. Sutjeska je izuzetno pametno dovodila igrače, iskusne internacionalce koji su još u dobrim godinama, momke sa iskustvom igranja evropskih takmičenja, neke koji su se finansijski uveliko ostvarili vani. Svi preduslovi su tu, ali nešto opet ne štima. Možda je Sutjesci i najteže suditi, biće mnogo lakše nakon Vitebska, ali tim iz Nikšića sada je praktično jedina nada posrnulog fudbala u Crnoj Gori i sa takvim pritiskom moraće da se nosi.

Opšti je utisak fudbalske zajednice u Crnoj Gori da Sutjeskin tim vrijedi učešća u Ligi konferencija i da bi mogao da se nosi sa svima do glavne faze. Ovo je možda i najbolji sastav koji je neka crnogorska ekipa imala u ovoj fazi sezone za dugi niz godina. Zato, rano je reći da je Sutjeska podbacila, ali je pravo vrijeme da se još jednom ponovi da je crnogorski fudbal potpuno poražen. I to u momentima kada nije bilo nikada ljepše i isplativije igrati fudbal u ovoj državi nego danas.

Fudbalskim kuloarima uveliko se priča o zaradama fudbalera u crnogorskim klubovima. Spominju se iznosi koji idu i do 10 hiljada mjesečno, a zna se da je ranije bilo i većih plata u pojedinim klubovima. Koliko je realno igrati za te pare u Crnoj Gori veliko je pitanje, ali kad već ima para, zašto ih onda i ne uzeti. Neko taj novac daje, ne dobijaju ga igrači sa neba. I sad, da li je nakon svega logično i realno da za takva ulaganja nema nikakvog rezultatskog povrata? I ko je tu uopšte kriv? Igrači, treneri, vlasnici klubova, predsjednici, političari ili neko deseti... Jednostavno, odgovornost u crnogorskom klupskom fudbalu je misaona imenica.

Šta su uradila preostala tri kluba? Ako je Sutjeska imala loš žrijeb, taj argument nijesu mogli da koriste Dečić, Petrovac i Mornar. I možda je nakon svega najveće razočaranje rezultat ekipe iz Bara. Mornar je nekako bio simbol stabilnosti u posljednje vrijeme i tim koji je prije dva ljeta napravio dobar iskorak u Evropi, ali sada ga je stigla sudbina crnogorskog fudbala. Inter Eskaldes je morao biti eliminisan. Po svaku cijenu. Ono što se desilo Baranima više djeluje kao neka karma dešavanja u crnogorskom fudbalu nego kao dvomeč u kojem je rival bio bolji. Jer Barani su u oba meča imali prednost, mogli su i da je uvećaju, a potom su primali golove u posljednjim minutima. I u Andori, i u Podgorici. Barani su realno loše odradili prelazni rok i nijesu na vrijeme našli zamjenu za najboljeg strijelca lige, Balšu Sekulića, koji je godinu i po dana bio glavni oslonac u napadu. To je malo amaterski i neozbiljan potez uprave kluba, koja je prije par dana predstavila novog igrača, stranca koji je igrao u UAE, ali nije bilo prostora da on zaigra već na meču sa Eskaldesom. A i da jeste, niko ne zna koji je to kvalitet u pitanju. Dakle, Mornarov grijeh je neosvježena ekipa i nemanje zamjene za glavnog napadača. Veliki minus za upravu kluba.

Ako Mornar nije dovodio nove igrače i praktično sa istim snagama krenuo u evropske izazove, sve suprotno od toga uradio je Dečić i prošao identično kao i Barani. Dva različita recepta doživjela su fijasko. Jer Dečić je ovog ljeta promijenio kompletnu fizionomiju ekipe. Tuzani su promijenili trenera i doveli veliki broj igrača, sa još većim brojem je saradnja završena. I to nije dalo nikakav rezultat. Za Lijepaju bi mogli reći isto što i za Eskaldes. Rival od kojeg ne smiješ da ispadneš, jer ako išta želiš na ovom nivou, takve ekipe moraš savladati. Dečić je u prvom meču u Letoniji imao igrača više preko 70 minuta, ali do gola nije stigao. A onda u revanšu, kad jeste, dopustio je rivalu da preokrene. Ono što je karakteristično za sve klubove iz Crne Gore je da doživljavaju nevjerovatan pad fizičke spreme svakog ljeta nakon 60ak minuta igre. Kao da se radi o hroničnom problemu fizičke nepripremljenosti. Ako ne možeš da se nadtrčavaš sa rivalom tokom cijele utakmice, ishod se sam nameće. I Dečić i Mornar sada se okreću domaćem prvenstvu, baš kao i Petrovac. Ali šta imaju od svega toga, da li jedna sezona CFL-a vrijedi samo jednog dvomeča u Evropi? Koja je svrha igranja?

Petrovac je 17 godina čekao na evropski meč. I dobio je rivala koji nije nikakav bauk. Litvanski Žalgiris. U objema utakmicama se vidjelo da sa tom ekipom može da se igra, da je u pitanju nivo možda za nijansu bolji od CFL-a, ali je opet isplivao problem sa fizičkom spremom, sa detaljima koji idu na stranu rivala, sitnim greškama koje su u Evropi skupe. Sve ove ekipe prošle su pripreme, imale su dobre uslove za rad, igrači su plaćeni više nego dobro za rezultate kakve imaju, ali se opet desilo jedno veliko ništa. I tako iz godine u godinu, uz poneki bljesak koji bi se i kao takav u 90% država smatrao neuspjehom. Crnogorski fudbal je doveo sebe u situaciju da se zadovoljava pukim učešćem u Evropi, bez plana, ambicije i vizije. Crnogorski fudbal luta i blizu je da u potpunosti zaluta. Nešto mora da se uradi. Za početak, možda da se svi međusobno pogledaju u oči.