Er Pupone i njegov trijumf

Veliki klubovi po pravilu imaju igrače koji su njihov simbol kroz epohe. Neki od tih simbola postanu važniji od drugih. Imao je Napoli, primjera radi, mnoge legende, ali niko se ne može mjeriti sa Maradonom. Bruno Konti, Đuzepe Đanini ili Đakomo Losi jesu bez sumnje svi simboli Rome, ali jedan igrač je u kontekstu ovog kluba neuporediv: Frančesko Toti.

Povod za prisjećanje na Totija baš u ovom trenutku je tajming, vrijeme uoči novembra mjeseca 2026. Jer ovog novembra navršavaju se pune dvije decenije od tog za Totija neobično važnog novembra 2006, po mnogima možda i mjeseca kad je odigrao najbolje partije u svojoj karijeri.

Važno je reći da Toti u to vrijeme nije, kako se to kaže, u cvijetu mladosti, barem u kontekstu sporta. Ušao je u četvrtu deceniju života, malo više od mjesec dana ranije (27. septembra) proslavio je trideseti rođendan. A dva mjeseca prije tog rođendana desio se taj veliki momenat njegove reprezentativne karijere: Osvajanje svjetske titule u Njemačkoj, nakon onog znamenitog finala sa Zidanovom Francuskom.

Ta 2006. je za Totija počela baksuzno jer je u februaru doživio ozbiljnu povredu. Postojale su bojazni da bi čak mogao da propusti Svjetsko prvenstvo, ali se to ipak nije desilo. Ne samo da je igrao, nego je šest od sedam mečeva odigrao od prve minute. Međutim, i u meču koji nije započeo, meču osmine finala protiv Australije koji je na njegovoj poziciji započeo Del Pjero, obilježio je upravo Frančesko Toti. Meč je bio jako tijesan i dugo je bilo 0:0. Kad je Materaci dobio crveni karton, Italija je bila dodatno sputana. Onda je ušao Toti i u petoj minuti sudijske nadoknade iz penala donio Italiji pobjedu i prolaz u četvrtfinale.

    
    
        TOTTI - Mondiali 2006 - Italia-Australia 1-0 rigore TOTTI.avi
    
    
        
        Watch on YouTube
    
    
        
    

U četvrtfinalu su Italijani Ukrajinu riješili rutinski: 3:0; s dvije Totijeve asistencije. Rezultat 2:0 protiv Njemačke u polufinalu djeluje ubjedljivije onom ko se ne sjeća same utakmice koja je u regularnom toku zapravo završila sa 0:0, a Italija je oba svoja gola dala na samom kraju drugog produžetka. U samom finalu, Maluda i Vijera su ga odlično limitirali, pa je izišao iz igre nakon šezdeset minuta. Kako se to finale odvijalo nakon Totijevog izlaska je velika priča, ali ovdje nije tema. Toti se svakako vratio iz Njemačke sa svjetskom titulom.

Sezona je za Romu počela neobično baksuzno. Krajem avgusta, u meču superkupa, poveli su sa 3:0, da bi poslije produžetaka izgubili četiri naprema tri. Međutim, u prvom kolu i Serije A i Lige Šampiona tu su sigurne pobjede protiv Livorna odnosno Šahtjora iz Donjecka. U prva četiri kola Serije A, Roma odnosi tri pobede, uključujući gostujuću pobedu protiv Parme 4:0. U tim prvim kolima, međutim, nije bilo Totijevih golova, ali ni asistencija, pošto se očito tek navikavao na ulogu “lažne devetke”.

Prije ravno dvadeset godina, međutim, krajem oktobra 2006, počinje skoro nevjerovatna serija Totijevih antologijskih partija. U šest utakmica u jedva mjesec dana, Toti daje ukupno osam golova i potpuno briljira. Počelo je s remijem protiv Kjeva gdje je postigao jedini gol za svoj tim. Bio je 22. oktobar. Tri dana kasnije, opet remi, 2:2 protiv Askolija, a Toti poentira direktno iz slobodnog udarca. Ova oba meča su u Seriji A.

    
    
        Totti Roma vs, Ascoli 06/07
    
    
        
        Watch on YouTube
    
    
        
    

Posljednjeg dana oktobra, Roma igra protiv Olimpijakosa. Nastavlja se i serija remija i serija golova, 1:1, jedini gol za Romu postiže ponovo Toti. A jedanaestog novembra, nasred San Sira, Roma dobija domaći Milan 1:2, a Toti je strelac oba gola za svoj tim. Navijači još pamte oba gola: i prvi iz voleja i drugi glavom. Osam dana kasnije, protiv Katanije, Roma pobjeđuje sa čak 7:0, uz jedan Totijev pogodak i jednu asistenciju. Naposljetku, na gostovanju Sampdorije, 26. Novembra, u rezultatu 2:4 za Romu, dva gola su Totijeva.

AC Milan 1-2 Roma | CLASSIC MATCH HIGHLIGHTS 2006-07 Watch on YouTube

Tih mjesec dana najavilo je sezonu koja je obilježila Totijevu cijelu karijeru, to danas jasno, iz pozicije pogleda iz perspektive poznatog ishoda, jasno vidimo. On je bio najbolji strelac Serije A, ali takođe i osvajač Zlatne kopačke kao najbolji strelac u Evropi. U toku čitave sezone dao je 32 pogotka, od kojih 26 u nacionalnom prvenstvu. Tom izvrsnom skoru dodao je i 15 asistencija. Takođe, Roma je te sezone osvojila Kup Italije, pa je Toti prvi podigao ovaj pehar. Što se tiče prvenstva, Roma je bila ubjedljiv i komotan vicešampion. Kad je riječ o Ligi šampiona, nakon efektne eliminacije Liona, Roma dolazi  na moćni  Mančester Junajted. U Rimu, Roma pobjeđuje sa 2:1. Međutim, u revanšu na Old Trafordu, uslijedilo je bolno prizemljenje i visok poraz od čak sedam  naprema jedan.

Uglavnom, Totijeva legenda u Romi vidi se i iz njegovog nadimka. Navijači ga zovu Er Pupone što bi u prevodu bilo “velika beba” ili “veliko dijete”. Ovako ga je prozvao novinar Domeniko Ferati nakon što se Toti već sa šesnaest godina pridružio seniorskom timu Rome. I ne samo da mu je bilo tek šesnaest, nego je i izgledao mlađe od te dobi, pa se nadimak na neki način  sam nametao. Sam Toti je nadimak koji je mogao biti kratkotrajna “fora” učnio besmrtnim kad je počeo da proslavlja postignute golove sisajući palac.

Ipak, kako su godine prolazile, Totiju se nadimak počeo manje dopadati, pa je sam rekao da preferira kad ga zovu “Il Kapitano”. I taj nadimak je više nego logičan, pošto je Toti bio najmlađi kapiten u istoriji Rome. A njegova vjernost klubu je paradigmatična i uključuje i odbijanje “nemoralnih ponuda” poput brojnih koje su stizale iz Real Madrida, sa vrhuncem 2004. godine. To je Toti, veliko dijete i  kapiten.