Grande Fede

Noć u kojoj je Federiko Valverde dao het-trik protiv Mančester sitija teško je posmatrati samo kao još jednu veliku utakmicu u Ligi šampiona, jer taj meč pripada širem kontekstu koji se već godinama polako gradi između dva kluba. Real Madrid i Mančester siti počeli su da se sreću gotovo redovno u nokaut fazi, do te mjere da njihov duel više ne izgleda kao slučajnost žrijeba, nego kao neka vrsta savremenog evropskog rivalstva koje se vraća iz sezone u sezonu.

U tom kontekstu utakmica u kojoj je Valverde dao tri gola dobija težinu veću od same statistike, jer nije riječ o još jednoj velikoj individualnoj partiji na velikoj sceni, već o večeri u kojoj je jedan od najtiših, najpouzdanijih i u mnogo čemu najneobičnijih fudbalera današnjice preuzeo ulogu glavnog protagonista u rivalstvu koje već godinama proizvodi neke od najdramatičnijih utakmica u Ligi šampiona.

Paradoks Federika Valverdea oduvijek je bio u tome što je riječ o fudbaleru koji je neizmjerno važan za Real Madrid, a istovremeno gotovo nikada nije centralna figura priče kada se govori o tom timu, jer se reflektori mnogo češće okreću prema igračima koji donose spektakularne poteze, golove i naslovnice, dok Valverde obično ostaje u pozadini kao motor koji pokreće sistem, kao igrač koji konstantno pokriva ogromnu površinu terena, zatvara prostore, ulazi u duele, preuzima odgovornost u tranziciji i radi sve one stvari koje ne izgledaju spektakularno, ali bez kojih moderni fudbal jednostavno ne funkcioniše.

Zbog toga je ova utakmica protiv Sitija bila posebna, jer je u jednom trenutku sve ono što Valverde radi tokom čitave sezone dobilo i ono što obično nedostaje njegovom profilu igrača - reflektor, naslov i statistiku koju je nemoguće ignorisati.

Rivalstvo između Reala i Sitija u posljednjih nekoliko sezona funkcioniše kao sudar dva fudbalska univerzuma koji se međusobno testiraju na najvišem nivou, jer na jednoj strani stoji Pep Gvardiola sa svojom idejom igre zasnovanom na kontroli prostora i lopte, strpljenju i strukturi koja često izgleda kao savršeno izgrađena mašina, dok na drugoj strani stoji Real Madrid, klub koji u Evropi često igra po potpuno drugačijoj logici, logici instinkta, vertikale i sposobnosti da u jednom trenutku preokrene tok utakmice bez obzira na to ko ima više loptu ili više šansi.

U takvom okruženju Valverde je često bio upravo onaj igrač koji spaja ta dva svijeta, jer je sposoban da trči i presinguje kao igrač modernog sistema, ali i da u pravom trenutku eksplodira u tranziciji kao fudbaler koji razumije kada treba napasti prostor i promijeniti ritam utakmice.

Prvi gol protiv Sitija bio je savršen uvod u tu priču, jer je nastao iz situacije koja najbolje opisuje Valverdeovu igru, akciju je lansirao Kurtoa, lopta je brzo prešla sredinu terena, a onda je Valverde uradio ono što vezni igrači rijetko rade sa takvim instinktom, napao je prostor iza odbrane sprintom koji je više ličio na kretanje klasičnog napadača nego na ulazak igrača sredine terena, stigao prije odbrane, prije Donarume, koji je ruku na srce malo i nespretno izletuo, i završio akciju precizno, bez trunke panike, al iz dosta teške pozicije, kao da je to nešto što radi svake sedmice.

Drugi gol pokazao je drugu dimenziju njegove igre, onu koja često ostaje skrivena kada se utakmica gleda površno, jer je Valverde u tom trenutku uradio nešto što veliki vezni igrači rade gotovo instinktivno, osjetio je kada napad traži dodatnog čovjeka u kaznenom prostoru, ušao je između linija odbrane, pojavio se na mjestu gdje ga defanzivci nijesu očekivali i završio akciju lijevom nogom, savršena demonstracija fudbalske inteligencije, i završnice koje se ne bi postidjeli ni najveći napadači u istoriji fudbala.

Treći gol bio je potpuno drugačiji trenutak, trenutak čiste tehnike i samopouzdanja, jer je Valverde na ivici kaznenog prostora reagovao u djeliću sekunde, prvim dodirom podigao loptu preko defanzivca, onaj lucidni i danas rijetki "sombrero" i zatim je rutinski poslao u mrežu, potez koji se obično vezuje za vrhunske napadače, one majstore dodira, a ne za igrača koji većinu utakmica provodi balansirajući između odbrane i napada.

Ali ono što ovu utakmicu čini još zanimljivijom jeste činjenica da Valverde nije bio dominantan samo kroz golove, već i kroz sve ono što čini osnovu njegove igre, jer je tokom meča dobijao duele, ulazio u presing, pomagao beku na desnoj strani, pokrivao prostor koji bi inače zahtijevao dva igrača i konstantno nudio opciju u tranziciji, zbog čega njegova partija nije bila samo bljesak efikasnosti već kompletna demonstracija modernog box-to-box veznog fudbalera i to opet paradoksalno, iako je sinoć igra svaku moguću poziciju - počeo je i nominalno je bio desno krilo, ali nije imao granice svoje kretnje.

Upravo zbog takvih utakmica mnogi igrači i treneri već godinama govore istu stvar, da je Valverde jedan od najpotcjenjenijih fudbalera na svijetu, jer njegov doprinos ne može uvijek da se izmjeri golovima ili asistencijama, već kroz način na koji stabilizuje tim, ubrzava tranziciju i omogućava drugim igračima da igraju slobodnije.

Real Madrid je tokom godina jasno pokazao koliko cijeni tu vrstu igrača, jer je Valverde u različitim fazama karijere igrao gotovo sve moguće uloge na terenu, od centralnog veznog u sistemu sa tri igrača u sredini, preko desnog krila u utakmicama gdje je trebalo dodatno trčanje i disciplina, pa čak i desnog beka kada je ekipi bila potrebna energija i sigurnost na toj strani terena.

I tu treba pohvaliti i tu multidimenzijalnost koju Real gaji posljendjih godina. Pogledajte osim Valverdea, Kamavingu, Čuamenija...momci koji do sada još jedino nisu uzeli golmanske rukavica.

Ta sposobnost prilagođavanja često znači da takvi igrači ne dobiju individualnu slavu kakvu imaju fudbaleri sa jasnijim statističkim profilom, ali u očima trenera i saigrača ona ima ogromnu vrijednost, jer omogućava timu da funkcioniše kao fleksibilan sistem umjesto rigidne strukture.

U širem kontekstu rivalstva između Reala i Sitija ova utakmica dobija dodatnu simboliku, jer svaki njihov susret u posljednjih nekoliko godina nosi neku posebnu priču, od epskih preokreta do taktičkih šahovskih partija, a sada je toj priči dodata još jedna dimenzija, veče u kojoj je igrač koji obično radi nevidljive stvari odlučio da bude najvidljiviji čovjek na terenu.

Možda je upravo to najbolji način da se razumije Valverde kao fudbaler, jer on gotovo nikada ne djeluje kao centralni lik priče dok utakmica traje, ne traži loptu, ne davi je, nema možda ni materijala za kršteni YouTube miks, ali kada se utakmica završi često se ispostavi da je upravo on bio ključni dio svega što se dogodilo na terenu.

Het-trik protiv Mančester sitija zato nije samo impresivna statistika, nego i podsjetnik na to koliko moderni fudbal cijeni igrače koji mogu da rade sve, da trče, da brane, da organizuju napad i da u pravom trenutku preuzmu odgovornost kada se utakmica lomi.

I možda je upravo zbog toga ova utakmica ostavila poseban utisak, jer je pokazala nešto što je već godinama jasno svima koji pažljivo prate Real Madrid, da Federiko Valverde nije samo još jedan odličan vezni igrač u velikom timu, već fudbaler koji je sposoban da u najtežim utakmicama postane ključni faktor ravnoteže između sistema i instinkta, između fudbala koji se planira na tabli i onog koji se odlučuje u jednom trenutku hrabrosti i osjećaja za prostor.

A kada takav igrač, koji je godinama navikao da radi najteže poslove bez previše pažnje, jedne evropske noći uz to postigne i tri gola protiv ekipe kakva je Mančester siti, onda ta utakmica prestaje da bude samo još jedna velika pobjeda u Ligi šampiona i postaje trenutak u kojem cijela Evropa na trenutak shvati da je možda godinama gledala jednog od najboljih veznih fudbalera svijeta, a da toga nije bila potpuno svjesna.