Andrija, Andrija, Delibašić Andrija.

Partizan, Sutjeska, Budućnost. Beograd, Nikšić i Podgorica. Tri tačke koje povezuje Andrija Delibašić, čovjek koji je prerano napustio ovaj svijet. U četvrtak, 19. marta, navršila se prva godina od njegove smrti. A u srijedu, 25. marta, u njegovu čast, u rodnom Nikšiću biće odigran trijagonal između pomenuta tri kluba.

Crna Gora se u veoma kratkom periodu oprostila od dva fudbalska imena. Devet mjeseci prije Andrije, iznenada je preminuo Matija Šarkić, dečko koji je sa svojih 27 godina trebalo da bude jedinica crnogorske selekcije naredniih 10 godina. Potom se desio Deli.

Andrija Delibašić dijete je Nikšića i Sutjeske. Ako je igdje trebalo da se desi memorijal sa njegovim imenom, onda je to grad pod Trebjesom. Inicijator ove ideje je fudbalski trener Ivan Brnović, koji je imao priliku da sarađuje sa Delibašićem u FK Budućnost. A ideja nekadašnjeg trenera plavo-bijelih bila je svima prihvatljiva.

Porodica Delibašić odlučila je da sav novac prikupljen tokom ovog događaja bude doniran omladinskoj školi Sutjeske, kako bi nikšićki mališani imali što bolje uslove za rad i šansu da možda neko od njih sjutra ponovi ono što je Deli uradio. Plan je i da se turnir naredne godine odigra u Beogradu, a 2028. u Podgorici.

Ostaće upamćen govor tadašnjeg kapitena Budućnosti, Petra Grbića, na komemorativnoj sjednici povodom Andrijine smrti. Grbić je rekao da niko osim Delija nije mogao biti dijete Sutjeske i Nikšića, koje je slavu steklo u Partizanu, čiji je navijač bio, a kasnije je bio obožavan u Podgorici i Budućnosti. To je mogao samo on.

I zaista, na pomen Andrijinog imena naviru mnoga sjećanja. Ljudima u Crnoj Gori glavno je vezano za sedmi oktobar 2011. Tada je u Podgorici gostovala Engleska, a zahvaljujući Delibašiću pojavio se san o odlasku na prvo veliko prvenstvo, i to samo četiri i po godine od prve zvanične utakmice crnogorske selekcije.

Igrala se sudijska nadoknada kada je Simon Vukčević, tražeći prostor za udarac, odlučio da je bolja opcija proigrati Stefana Savića, koji je tada sa pozicije desnog beka podigao loptu u engleski šesnaesterac.

Zaplivao je u prazno Hart, nije mogao do lopte ni Fil Džons, ali jeste Andrija, za potpunu ekstazu na stadionu i put Crne Gore na dvomeč sa Češkom.

Bila je to još jedna noć nakon koje su se nadmeni engleski novinari i mediji pitali: "Where the hell is Montenegro?" Bili su to momenti kada je jedna mala selekcija iz male države došla do 16. mjesta na FIFA rang-listi. A Andrija je svemu tome kumovao na najljepši način. To je vjerovatno i najupečatljivija noć crnogorskog fudbala od 2006. godine.

Iako je već bio ozbiljno fudbalsko ime, Andrija je dugo čekao priliku da zaigra u nacionalnom dresu. Vučinić je bio nedodirljiv, Jovetić je bio mlada nada, bili su tu igrači poput Srđana Radonjića i Milana Purovića. Andrija se pojavio tek dvije i po godine nakon meča sa Mađarskom.

Oktobra 2009. dobio je nekih dvadesetak minuta u meču sa Gruzijom i odmah pokazao koliko može da znači Crnoj Gori i saigračima i da je nepravedno bio zapostavljen. Bila je to prva, dugo čekana pobjeda u kvalifikacijama. I tu je ispisao istoriju.

Nije dosanjao Deli, baš kao ni njegova generacija saigrača, da povede Crnu Goru na neko veliko takmičenje. To mu je možda bila i jedina neispunjena želja, jer je, manje-više, ostvario sve o čemu bi jedan momčić rođen u malom Nikšiću i maloj Crnoj Gori mogao da sanja.

Početak u Nikšiću vezan je za Sutjesku, ili bolje rečeno za komšiluk, naselje i zgradu. Tako se nekad počinjalo. Lopta, beton, dovoljna su i dva kamena za stative. Jer, igrao ispred zgrade ili bio na treningu na stadionu, tada je izgledalo manje-više isto, osim postojanja autoriteta trenera.

Tereni na kojima su stasavali veliki igrači prije 25–30 godina ličili su uglavnom na makadam sa ponekim busenom. Snimili su ga skauti Partizana prilično rano, zvali da dođe, ali nije odmah želio. A manje od decenije kasnije ispostaviće se da su tada u Nikšiću gledali budućeg strijelca u Ligi šampiona.

Andrijin dolazak u Beograd značio je i borbu sa samim sobom. Daleko od kuće, u velikom gradu, sa vršnjacima iz svih krajeva, trebalo je dokazati kvalitet i biti bolji od ostalih. Trebalo je preživjeti pubertet i fizičke promjene koje nam donosi biologija. Mlađe kategorije, Teleoptik, prvi tim – prošao je Andrija svašta u Partizanu.

Sa filijalom iz Zemuna igrao je po Čelarevu, Kikindi i drugim terenima srpske zone, rvajući se sa duplo starijima i težima od sebe. Potom se desilo bombardovanje, kratki povratak kod porodice u Nikšić i potpisivanje prvog profesionalnog ugovora sa Partizanom. Delibašić je u crno-bijelom dresu igrao skoro 10 godina, računajući sve kategorije.

Najljepši period, onaj za pamćenje, jeste igranje Lige šampiona. Te sezone, i ko je volio ili nije Partizan, sa posebnom pažnjom pratio je igre ekipe iz Humske. Od kvalifikacija i dvomeča sa Đurgardenom, preko istorijskog okršaja sa Njukaslom.

U revanšu na Sent Džejms Parku, Delibašić je u 116. minutu ustupio mjesto Damiru Čakaru, zbog nadolazećih penala. Majstor iz Pljevalja bio je precizan i na neki način kumovao Andrijinom uspjehu u grupnoj fazi, koji mu je donio transfer u Španiju. Marsej, Porto i Real – to je bio sastav grupe F UEFA Lige šampiona za sezonu 2003/2004.

Na pet utakmica (zbog kartona propustio jednu sa Realom), Andrija je dao tri gola – ujedno i jedina tri koja je postigao Partizan u toj konkurenciji. Tokom boravka u Beogradu osvojio je dvije titule prvaka države i jedan trofej u Kupu.

Ako su mu Nikšić i Beograd bile prve stepenice u karijeri, Podgorica je trebalo da bude jedna od prvih u postfudbalskom, odnosno postigračkom životu. Trenerski posao učio je opet u Humskoj, uz Miroslava Đukića i Marka Nikolića. Nastavio je u Podgorici, a prvi samostalni angažman imao je na barskoj Topolici. Nažalost, to je period javljanja prvih simptoma, jedinog rivala kojeg tokom karijere nije savladao.

Andrija je trebalo da bude jedan od predvodnika novog talasa crnogorskih fudbalskih radnika. Imao je talenta za to, vidjelo se. Delija su u Podgorici zavoljeli svi, iako nikada nije nosio dres kluba na terenu, ali jeste radnu opremu koja mu je baš dobro stajala. Zato i riječi Petra Grbića sa komemoracije dobijaju na težini. Jednostavno, voljen je gdje god je bio – i na terenu i van njega.

Andrija nije bio lokalni niti regionalni igrač. Bio je i kao fudbaler i kao ličnost izvan standardnih šablona ovih prostora. Zato je svugdje ostavio trag, posebno u Španiji, gdje je igrao za Majorku, Rajo, Erkules i Sosijedad.

Posebno su za nikšićkog golgetera bili vezani u Valjekasu. Delibašić je bio gost 100. godišnjice kluba iz predgrađa Madrida, a ispraćen je velikim aplauzima i ovacijama. Kada je Deli umro, zastave u Valjekasu bile su na pola koplja.

Erkules je krajem godine organizovao meč u njegovu čast, a sav prihod išao je udruženjima za borbu protiv raka. Na tribinama je bilo dosta dresova sa brojem 23, a u jednom od njih na terenu je bio Andrijin nasljednik, Andrej.

Iako više od godinu dana nije sa nama, Andrija živi – kroz porodicu koju je izgradio i kroz fudbalsko nasljeđe. Onaj gol engleskoj selekciji nije bio samo fudbalski i sportski momenat za istoriju. To je bio dio društvene mobilizacije, tačka spajanja, početak svakog razgovora.

Možda će Crna Gora nekad zaigrati na velikom prvenstvu, kapitalizovati neki novi pogodak nekog novog Delija u sudijskoj nadoknadi. Ali, dok se to ne desi, zna se koji je gol obilježio dosadašnjih 20 godina postojanja fudbalske reprezentacije Crne Gore.

Možda fizički više nije tu, ali svoje Nikšićane posmatra sa murala koji je naslikan tamo gdje je Deli proveo djetinjstvo. I ne samo sa murala. Dok je fudbala u Nikšiću, biće i priče o Andriji Delibašiću. Predstojeći trijagonal prilika je da se još jednom podsjetimo kakav je čovjek i fudbaler bio veliki Andrija Delibašić. I da se još jednom poruči ono kako su Grobari napisali: "Večna slava večnom strelcu".