Jedan od arhitekata najveće dominacije Serije A, vraća se u klub koji se bori za opstanak

Fabio Paratići se u evropskom fudbalu nikada nije kretao linijski.

Desna ruka Bepea Marote, put, nakon vagabundo fudbalske karijere, od Sampdorije preko Juventusa do Totenhema. Njegova karijera je više podsjećala na cik-cak putanju, sa naglim usponima, naglim padovima i dugim sjenkama koje su ostajale iza svakog velikog poteza.

Zato njegov povratak u Italiju, ovoga puta kroz vrata Fiorentine, ne može da se posmatra samo kao još jedan profesionalni transfer, već kao simboličan trenutak u karijeri čovjeka koji je godinama bio jedno od najmoćnijih imena iza kulisa.

Kada se govori o Paratićiju, nemoguće je zaobići njegovo vrijeme u Juventus. Jedanaest godina provedenih u Torinu obilježilo je jednu od najdominantnijih era u istoriji italijanskog fudbala.

Devet uzastopnih titula Serije A nisu bile slučajnost, već proizvod sistema u kojem je sportski direktor imao ključnu ulogu. Paratići je bio arhitekta ekipe koja je znala da balansira između domaće dominacije i ambicije da se probije do samog vrha Evrope. Dva finala Lige šampiona ostala su neostvareni san, ali i potvrda da je Juventus u tom periodu pripadao eliti.

Njegov rad u Juventusu često je opisivan kao agresivan, pragmatičan i nemilosrdan. Paratići je gradio timove bez sentimenta, mijenjao trenere bez oklijevanja i donosio odluke koje su u tom trenutku djelovale hladno, ali su davale rezultate. Upravo taj način rada donio mu je reputaciju jednog od najuticajnijih sportskih direktora u Evropi, ali i stvorio teren za pad koji je kasnije uslijedio.

Kazna koja mu je izrečena zbog finansijskih malverzacija u Juventusu bila je tačka preloma. Optužbe za vještačko uvećavanje transfernih iznosa radi računovodstvenih koristi dovele su do zabrane rada u fudbalu, najprije u Italiji, a potom i na globalnom nivou. Ta zabrana nije bila samo administrativna mjera, već snažan udarac reputaciji čovjeka koji je deceniju gradio imidž neprikosnovenog stratega. Iako mu je kazna kasnije djelimično ublažena, Paratići se u fudbal vratio sa znatno smanjenim uticajem i pod stalnim nadzorom javnosti.

Njegov povratak kroz Totenhem bio je pokušaj rehabilitacije.

U Londonu je Paratići radio u drugačijem okruženju, u ligi koja ne prašta greške i u klubu koji godinama traži identitet. Ipak, ni taj povratak nije trajao dugo. Tek što je formalno okončao suspenziju i vratio se u punoj funkciji, počela su razmišljanja o novom odlasku. Lični razlozi, umor od konstantnog pritiska i činjenica da je Italija ostala njegov prirodni fudbalski habitat, vjerovatno su odigrali značajnu ulogu.

Zato je Fiorentina poseban izbor. Ne dolazi u klub koji se bori za titule, niti u projekat koji obećava brzu slavu. Naprotiv, dolazi u tim koji se grčevito bori za opstanak u Serie A, sa sezonom koja je već obilježena rezultatskim razočaranjima i organizacionim vakuumom nakon odlaska sportskog direktora. To je kontekst koji Paratićija stavlja u potpuno drugačiju poziciju od one na koju je navikao u Juventusu.

U Fiorentini neće biti prostora za luksuzne poteze, skupe greške i dugoročne eksperimente. Fokus će biti na stabilizaciji, racionalnim odlukama i preživljavanju.

Upravo tu se krije paradoks ovog transfera: čovjek koji je godinama upravljao mašinom za trofeje sada dolazi da gasi požar. Za Paratićija, to je i profesionalni izazov i lični test. Uspije li da pomogne Fiorentini da se izvuče iz opasne zone, njegova priča dobija novu dimenziju. Ne kao povratak moći, već kao dokaz da još uvijek može da funkcioniše u najtežim uslovima.

Ovaj potez takođe govori i o promjeni u percepciji Paratićijevog mjesta u fudbalu. Od čovjeka koji je birao projekte, postao je neko ko prihvata ono što mu se nudi, ali i dalje traži način da ostavi trag. Fiorentina za njega nije stepenica ka vrhu, već prilika da ponovo izgradi povjerenje, makar na manjoj sceni.

U tom smislu, njegov povratak u Italiju nema patetiku velikog povratka, već miris realnosti. To je priča o sportskom funkcioneru koji je dotakao vrh, platio visoku cijenu za sistem u kojem je učestvovao i sada pokušava da pronađe novo mjesto u fudbalu koji se u međuvremenu promijenio. Fiorentina je možda klub u borbi za opstanak, ali za Fabija Paratićija ona predstavlja borbu za drugi čin karijere. I to je, možda, najiskreniji okvir u kojem se ovaj transfer može posmatrati.