Ponovo Selta na Marakani: Pamtite li je po Druliću ili Glogovcu?

Dječak iz Donje Trnove, zaljubljen u Crvenu zvezdu, na prelasku u novi milenijum nije mogao da poželi bolji poklon za peti rođendan.

Imao je crveno-bijeli dres sa brojem devet i prezimenom Drulić na ramenima, a baš je čovjek koji je taj dres nosio bio heroj nekadašnjeg prvaka Evrope u meču sa Seltom u Beogradu prije više od 25 godina. Jeste bio heroj, ali se ispostavilo uzalud...

Goran Drulić dao je jedini gol u pobjedi Crvene zvezde nad Seltom u prvom susretu drugog kola Kupa Uefa odigranom 26. oktobra 2000. godine na Marakani, pet dana pred peti rođendan malog Mihaila Ristića rođenog u Bijeljini. Dječaka koji nije imao pojma o ludilu koje čeka njegov omiljeni tim dvije sedmice kasnije i koji nije ni slutio o bolnoj eliminaciji na sjeverozapadu Španije. Dječaka koji je sanjao da on može da bude taj koji će igrati za Zvezdu na evropskoj sceni.

Zanimljiva je veza između Mihaila, Zvezde i Selte, španskog tima sa kojim četvrt vijeka od tog trenutka danas povremeni reprezentativac Srbije stiže na stadion Rajko Mitić, prvi put u karijeri kao igrač protivničkog tima voljenog mu kluba.

Odrastao u Donjoj Trnovi, u okolini Ugljevika, Mihailo je prve fudbalske korake napravio u očevoj školi fudbala koja je nosila ime najvećeg rivala njegovog omiljenog kluba – na početku karijere Mihailo je trenirao u Partizanu iz Donje Trnove.

Očevima je ponekad i drago da u nasljedniku vide navijačkog rivala, tako je valjda bilo i kod Ristića, pa je Mihailov otac talentovanom sinu poklonio dres Crvene zvezde, što je bio prvi korak ka ostvarenju sna ljevonogog dječaka.

Pet dana pred njegov peti Lučindan mali Mihailo je mogao na RTS-u da gleda pohod Zvezde ka kasnijim fazama Kupa Uefa i zaljubi se u Gorana Drulića, svog crveno-bijelog heroja, ispostaviće se najboljeg strijelca takmičenja koje je Zvezda neslavno završila te jeseni.

Bili su to najsjajniji trenuci u crveno-bijelom za strijelca iz Negotina, koji su mu obezbijedili novi transfer u Španiju.

U kvalifikacijama za Ligu šampiona upravo je Drulić nosio Muslinovu Zvezdu, dao četiri gola u četiri meča i zajedno sa Bunjevčevićem, Boškovićem, Pjanovićem i saigračima bio nadomak prve Zvezdine sezone u elitnom takmičenju od kada je preimenovana u današnju verziju.

Osim po data četiri gola Klaksviku i Torpedo Kutaisiju navijači Drulića pamte i po asistenciji za Branka Boškovića u revanšu sa Dinamo Kijevom na Marakani, na kojoj je propustio nekoliko šansi, a Bjelorus Belkevič je rastužio više od 50 hiljada duša.

Bilo je 1:1, Kaha Kaladze i odbrana ekipe legendarnog Valerija Lobanovskog odoljeli su napadima crveno-bijelih do kraja, a Liga šampiona ostala je Zvezdin san sve do 2018. godine.

Aćimovićeva golčina na starom Lesterovom Filbert Strit stadionu, pa pobjeda u Beču sa ulogom domaćina zbog kontroverznog odbijanja Engleza da gostuju u Beogradu, velikih 3:1 uz utakmicu karijere Drulića - dva gola i asistenciju Gvozdenoviću, i plasman u drugo kolo Uefa kupa, koliko-toliko su zaliječili kijevske rane.

U svom ludilu u prvoj jeseni novog milenijuma koje je zadesilo Jugoslaviju i Zvezdu desio se i prvi žuti za Nenada Lalatovića u Lesteru, potom žuti, pa crveni karton za Steva Glogovca – bitan trenutak jer će baš njih dvojica kasnije biti akteri bizarne priče po kojoj se pamti dvomeč Crvene zvezde i Selte.

Ekipa iz Viga stigla je u Beograd u kasni oktobar 2000, predvođena majstorom Valerijem Karpinom, sa sjajnim napadom koji su činili Beni Mekarti i Katanja.

Sezonu ranije, uz motor ekipe Kloda Makelelea koji je prodat Realu, Selta je palila i žarila u Kupu Uefa i na Balaidosu Benfiki dala sedam, Juventusu četiri komada, stigla do četvrtfinala.

Na Marakani je ponovo bila fešta – nije bila krcata kao protiv Dinama, ali je ponovo došlo više od 40 hiljada ljudi.

Zvezda je bila bolja i s 1:0 stekla prednost pred put u Galiciju 14 dana kasnije. Nije to bio „Pjanović, Pjanović, Pjanović“, kako je vikao Milojko Pantić tokom prenosa – posebna konekcija postojala je između imenjaka, Gorana Bunjevčevića i Gorana Drulića i baš kao protiv Dinama u Beogradu i protiv Lestera u Beču, pokojni Bunja pronašao je Drulu kroz sredinu.

Igrao se 61. minut kada je Drulić savladao Kavaljera i donio Zvezdi minimalnu pobjedu, nešto što sanja i večeras.

Bio je to ključni momenat utakmice – u rezultatskom smislu, možda i razlog da se petogodišnji Mihailo Ristić zaljubi u Drulića. Ali još dva bitna trenutka desila su se pola sata prije i skoro pola sata nakon gola – ponovo žuti kartoni Glogovca i Lalatovića.

Tada nije bilo grafike na kojoj će pisati „misses next match“, a evidenciju u klubu očigledno su vodili po zastarelim pravilima.

Prisjećajući se zabune Glogovac je kazao da je tada, razočaran zbog suspenzije, bio spreman da otputuje u Hercegovinu, pošto je dobio slobodno od Muslina, ali da je Lalatovića i njega sekretar kluba obavijestio da su ipak u protokolu.

Tako su se obojica našla u avionu za Galiciju i počela jednu od najčudnijih utakmica u istoriji Zvezde – a nije da ih je bilo malo.

Sjajno prvo poluvrijeme, ponovo perfektan pas Bunjevčevića kroz sredinu i savršena kretnja Drulića – u 15. minutu Zvezda je povela i imala komociju da primi dva gola.

Prvi je primila vrlo brzo – u igri je Kunju ostavio Lalatović, ali je na poluvremenu osjećala da ima naredno kolo u rukama – Argentinac Kaseres poklonio je Druliću šansu koju Zvezdin golgeter nije propustio.

Pantić je izustio: „Ja mislim da je ovo gol koji Crvenu zvezdu vodi u treće kolo! Ponovo Goran Drulić!“

Pomislili su to i igrači, ali ih je na poluvremenu dočekao šok.

Prema priznanju Steva Glogovca, ispostaviće se kasnije tragičara i na terenu, u svlačionici je pokrenuta priča da je došlo do administrativne greške, bolje reći zabune i lošeg tumačenja pravila i da Lalatović i on nisu imali pravo nastupa na Balaidosu.

Imali su parne kartone, a sekretar kluba Miša Marinković priznao je grešku kada je meč registrovan službenim rezultatom.

Tada se srušilo sve, a krah se vidio na terenu.

Odbrana je potpuno bila pogubljena, pukla je i u intervalu od 35 minuta primila četiri gola.

Glogovac je skrivio dva penala, mada bi oba danas bila pod lupom VAR-a, a već u 50. minutu bilo je 2:2, nakon još pet minuta preokrenuo je Mekarti, a u 70. je Brazilac Katanja pokazao zašto su mu iz Fudbalskog saveza Španije dodijelili španski pasoš. Na semaforu 5:2, na licima šampiona Jugoslavije šok, a malom Mihailu Ristiću pokvaren je rođendanski poklon.

Drulić je kasno kompletirao het-trik da bi postojala nada u povratak, u četvrtom minutu nadoknade, a meč sa osam golova završen je 3:0, odlukom Uefe.

Putnik u treće kolo nije promijenjen, ali je ostala blamaža, a dvomeč sa Seltom više se pamti po velikom propustu, Glogovcu i Lalatoviću, ne nužno njihovom krivicom, nego po Bunjevčeviću i Druliću.

Na početku 26. godine novog milenijuma Selta je ponovo u Beogradu. Rival je Zvezde u pandanu tadašnjeg Kupa Uefa, Ligi Evrope – takmičenju koje je promijenjeno nekoliko puta i koje nosi novo ime.

Sigurno su u Ljutice Bogdana ponovo detaljno pogledali pravila i prebrojali žute kartone, kako ne bi ništa prepustili slučaju.

Sa Seltom stiže i sada iskusni, donedavno reprezentativac Srbije, 30-godišnji Mihailo Ristić, koji je iz Bijeljine ka fudbalskoj Evropi lansiran baš preko Marakane.

Nikada na Zvezdinom stadionu nije igrao protiv svojih, ponovo je tu nakon skoro 10 godina na klupskom nivou. Odigrao je ipak, jednu utakmicu kao rival Zvezde u karijeri.

Svi će se sjetiti Ristićevog „gola duha“ u Krasnodaru, a la Lampard, u kvalifikacijama za Ligu Evrope 2017. godine. Nepostojanje današnje napredne tehnologije u kvalifikacionim mečevima koštalo je Krasnodar ubjedljivije pobjede, ispostaviće se i prolaska kraj Milojevićevog tima zbog gola u gostima Pešića i golčine Gelora Kange u Beogradu.

Za Ristića je zanimljivo i to da mu upravo jedan od tragičara iz Viga bio prvi seniorski trener. Nenad Lalatović dao mu je debi sa 18 godina u avgustu 2014.

Četvrt vijeka od kolapsa na Balaidosu Crvenu zvezdu čeka novi veliki meč u Ligi Evrope sa ekipom iz Galicije u novom pohodu ka evropskoj istoriji.

Nije eliminacioni, stekla je Zvezda zalihu za evropsko proljeće, ali može da bude istorijski, jer bi u slučaju pobjede i spleta okolnosti na još tri meča u Evropi koji bi bio na ruku beogradskog tima mogla da se nađe već u osmini finala.

Sve u svemu potrebna joj je pobjeda, što da ne kao i 2000. godine, 1:0? Bila bi to čak peta vezana minimalnim rezultatom nakon Lila, Steaue, Šturma i Malmea. Što da ne pred pedesetak hiljada ljudi? Stadion „Rajko Mitić“ je rasprodat.

Selta stiže zahuktana u sjajnom ritmu, iako joj je Sosijedad za vikend u San Sebastijanu pokvario savršeni januar. Međutim, kako kaže Stevo, Zvezdini igrači ne smiju da strahuju - nisu ni njegovi saigrači i on od Karpina i ekipe.

Ovosezonska Liga Evrope u sjajnom sistemu donijela je sudare nekoliko starih dobrih znanaca – ističu se Notingem forest i Malme kao rivali iz finala Kupa šampiona 1979. godine, a osim notingemskog pravaka Evrope i beogradski ima svoj mali deža vi.

Bilo bi dobro da baš beogradski meč sa Seltom bude proživljen ponovo. Da Ivanić Bunjinim pasom kroz sredinu pronađe Arnautovića, a da Marko u Drulinom maniru zatrese mrežu gola ispod sjeverne tribine, a sjećanje na tim iz Galicije postane sjećanje na istoriju.