Tajrik je bivši al stigao je Džekiri - Nigerijac donosi kontrolu defanzivnog skoka

Dolazak Tonjea Džekirija u Partizan nije samo još jedan potpis u hodu kroz dugu sezonu.

To je odluka s porukom: stabilnost pod košem mora da se vrati i promjena dosadašnje filozofije, barem kada su u pitanju igrači na poziciji pet.

Nakon odlaska Tajrika Džounsa u Olimpijakos, "crno-bijeli" su ostali bez atletske “petice” koja je donijela energiju, ali i neizvjesnost u završnicama. U takvom trenutku, klub je otišao u suprotnom smjeru - doveo je iskustvo, čvrstinu i profil igrača koji zna kako da zatvori reket, kontroliše ritam i pomogne timu da diše, ali koji je i poprilično ograničen kada je u pitanju napad.

Džekiri, 31-godišnji Nigerijac visok 213 centimetara, stigao je iz CSKA Moskve, gdje je bio važan dio šampionskog tima u VTB ligi.

Tokom prošle sezone bilježio je u prosjeku 7,7 poena i 4,7 skokova, uz karakterističan rad bez mnogo buke, onaj koji ne puni “highlight” klipove (dakle nema previše zakucavanja da se gelda), ali gradi pobjede. Tokom karijere je igrao za Baskoniju, Fenerbahče, UNIKS, ASVEL, Gaziantep i Ostende, što govori da Partizan sada ima centra koji zna evropski sistem iznutra, kroz sve faze i intenzitete.

Za Partizan, koji se u posljednjih nekoliko sedmica mučio u kontroli skoka i odbrani “pick and rolla”, Džekiri donosi ono što se ne mjeri lako — pozicioni instinkt, balans i konstantnu prisutnost u odbrani. Dakle zaboravite čitanje boxscore-a.

Njegova snaga je u radu bez lopte: u preuzimanjima, zatvaranju koridora i zaštiti obruča. To su detalji koje treneri vide, a navijači osjete tek kada nestanu.

Dobro koristi svoju visinu - 213 cm i snagu i dominira u defanzivnim skokovima.

Ali u napadu ima dosta "crvenih zastavica". Šut van 3 metra od obruča postoji, ali je poprilično kamen, gotovo da nikada u karijeri nije ni pomislio da digne trojku, iako se to promjenilo odlaskom u Moskvu gdje je počeo povremeno da diže. Iako snažan, njegova ofanzivna igra sa leđa ka košu može djelovati statično bez dodatnog driblinga ili onih prostih košarkaših finti.

Nije primarni kreator, često igra “mute role” u napadu.

Bruno Fernando, koji je stigao ranije, daje Partizanu nešto drugo - eksploziju, vertikalnost i poene iz tranzicije. Ali dok je Bruno igrač koji zavisi od energije i ritma utakmice, Džekiri donosi mir, strukturu i pozicioni balans.

Njih dvojica su različiti tipovi “petica”, i upravo ta razlika može biti snaga Partizana: Fernando za mečeve u visokom tempu i tranziciji, Džekiri za kontrolisane, tvrde duele protiv fizički dominantnih protivnika.

Džekiri je, jednostavno, igrač koji zna šta znači “zatvoriti reket” i natjerati rivala da promijeni plan igre. U trenutku kada Partizan juri kontinuitet u Evroligi i ABA ligi, njegova uloga biće da donese smirenost u odbrani i kontrolu pod obručem - element koji je crno-bijelima nedostajao u kritičnim periodima mogo puta tokom ove sezone.

To nije transfer koji će promijeniti dinamiku napada, već onaj koji donosi stabilnost, iskustvo i karakter, a u sezoni u kojoj Partizan mora da balansira između energije i discipline - upravo takvi igrači iako izgledaju kao da su vidjeli već svoje najbolje dane, donose nešto pozitivno.