Početak La Lige i Paradina parada

Svjetska prvenstva u fudbalu po pravilu utiču i na kalendar klupskog fudbala. Da se razumijemo, fudbal je tolika industrija da ne zastaje praktično nikad, a istovremeno uvijek funkcioniše i kao neka vrsta simultanke. Naime, i dok traje najveći fudbalski događaj, onaj koji se dešava svake četiri godine, igraju se i druge, za pojedine klubove nipošto nevažne utakmice, poput utakmica prvih pretkola evropskih klupskih takmičenja koja smo imali (i) dok je prvenstvo još trajalo. Ove godine, većina najvažnijih evropskih liga s prvenstvom počinje kasnije nego prošle. Od pet njih takve su tri, one najjače u Engleskoj, Francuskoj i Njemačkoj.

U Italiji i Španiji prvenstva, međutim, počinju istog dana kao i prošle godine. Ima tu i neke ironije, Engleska, Francuska i naročito Njemačka nisu na prvenstvu išle onoliko daleko koliko su priželjkivali, međutim, oni su se plasirali i prošli u drugi krug, u najmanju ruku, dok se Italija nije ni plasirala. Španija je pak prvak svijeta. Italijani sa prvenstvom počinju za osam dana, a Španci počinju već sutra. Ipak, upravo taj početak je takođe uslovljen Svjetskim prvenstvom pošto su neke od utakmica odgođene, konkretne one u kojima su klubovi sa velikim brojem igrača koji su igrali na prvenstvu, a s ciljem da im se pruži prilika za duži odmor i oporavak.

Ipak, dvije utakmice će da se igraju: Alaves – Getafe i Sevilja – Rajo Valjekano. Žrijeb je po definiciji lutrija, ali ovdje imamo zanimljiv primjer da su domaćini u oba slučaja klubovi koji su se borili (i izborili) za opstanak u prošloj sezoni, dok su se gosti borili (a neki i izborili) za mjesta u evropskim takmičenjima. Ovaj koji se borio, a nije izborio je istovremeno i klub koji je paralelno s borbom za novu imao impresivnu evropsku sezonu. Radi se, naravno, o Raju Valjekanu.

Kad je pokretana Liga konferencija, obično se govorila da ona treba dati šansu klubovima iz manjih i manje atraktivnih liga. Tu misiju Liga konferencija ispunjava. Ali ispunjava još jednu: pruža šansu za uspjeh manjim klubovima iz velikih liga. Rajo Valjekano je skoro idealan primjer. Do prošle (skoro) trijumfalne sezone u Ligi konferencija, Rajo je u Evropi bio samo jedanput, ali na vrlo specifičan način. Ušli su u Kup UEFA, ne po rezultatu u nacionalnom prvensvu, nego preko nagrade za fer-plej. Ipak, svoju šansu su sjajno iskoristili. Od pretkola nadalje, padali su predstavnici Andore, Rumunije, Danske i Rusije. Izbacili su i moćni Bordo i to ukupnim rezultatom 6:2. Uslijedilo je četvrtinale sa dva španska kluba. Jedan je bio Rajo, a drugi jedan koji takođe igra sutra na otvaranju prvenstva: Alaves. Budući finalista Alaves je prošao ukupnim rezultatom 4:2, a u finalu su izgubili od Liverpula ukupnim rezultatom 5:4, nakon što je bilo 4:4 poslije 90 minuta, pa je Liverpul u drugom produžetku postigao zlatni gol.

A Rajo je u Ligi konferencija prošle godine takođe došao do finala, gdje je takođe tijesno izgubio od Engleza, od Kristal Palasa, sa 1:0. Čak su i oba finala igrana u Njemačkoj: prvo u Dortmundu, drugo u Lajpcigu. U posljednjim kolima uoči finala, tukli su Turke, Grke i Francuze, ali im je, eto, Evropa u ovoj sezoni izmakla za 1 bod. To mjesto im je, ispred nosa, kako se to kaže oteo upravo Getafe. A i Getafe i Rajo su, ako gledamo tradiciju, naročito relativno noviju, u Evropi inferiorni Sevilji i Alavesu koji u prošloj sezoni nisu bili ni blizu borbe za evropska takmičenja. U istoriji Kupa UEFA i Lige UEFA koja je naslijedila kup, Sevilja je najuspješniji klub svih vremena, a jednom su osvojili i Super Kup kad su bili bolji od Barselone.

Dakle, u kontekstu prošle sezone, favoriti bi bili Rajo i Getafe, a u kontekstu istorijske reputacije Alaves i Sevilja. Takođe, ako gledamo na transfere u prelaznom roku, najveće ambicije za napredak, a u odnosu na prethodnu sezonu pokazala je Sevilja. Doveli su Merkada i Dijaza i time vidno ojačali tim. Dvadesetjednogodišnji Hulio Dijaz je došao iz Atletika Madrid. Iako je mlad, u karijeru je već upisao i članstvo u Rajo Valjekanu, tako da će mu njegov debi za Sevilju biti posebno zanimljiv. Senegalac Nobel Mendi je prošlu sezonu svakako igrao za Rajo, ali je bio na posudbi iz Betisa, a sada je i formalno postao igrač Rajo Valjekana. Po svemu sudeći, Rajo bi bio više nego zadovoljan da u Sevilji ne izgubi.

Meč između Alavesa i Getafea djeluje neizvjesnije. Alaves je izgubio Viktora Paradu koji je prešao u Spartak iz Moskve. Zanimljivo je zapravo koliko je ruska liga još uvijek kompetitivna koliko god već godinama njeni klubovi ne participirali u evropskim takmičenjima. Nije, dakle, da Rusi u svoje klubove dovode samo igrače iz “fudbalskih provincija”, kao ni igrače koji pred kraj karijere žele da se “unovče”, nego i igrače u punoj snazi iz najjačih svjetskih liga. Parada, recimo, ima dvadeset i četri godine. Istini za volju, pretposljednju sezonu je proveo na posudbi u Mirandesu, ali se u prethodnoj sezoni dokazao i u matičnom klubu i tim partijama je privukao pažnju Spartaka. Alaves je iz Baskije. Prije skoro devedeset godina, neki Rusi su se u Baskiji borili u Španskom građanskom ratu, i to na obe strane: lojalni građani SSSR-a na strani republikanaca, a “carističke” izbjeglice na strani Franka. Danas, eto, fudbaler iz kluba smještenog u Baskiji odlazi u Rusiju da igra fudbal. Ako fudbal zaista i jeste postao zamjena za rat, ovo je ipak bolja parada.