Fabian Ruis: Talisman španskog sistema u Nju Džersiju

U finalu prije finala Mundijala, meču koji su svi čekali da bi vidjeli šta može francuski supersonični napad protiv španskog zida i ritma, vidjeli smo ono što je od dolaska De la Fuentea na klupu ponovo apsolutni zaštitni znak „furije“ – kontrolu.

Vezni red je upravo kontrolni centar igre Španije, kojoj fantastični bekovski tandem daje širinu i opasnost po rivala sa bokova – upravo su kroz akcije Kukurelje i Pora stigla oba gola protiv Francuza, ali trio na sredini pitao se za sve. Rodri je general tima, čovjek kojeg samo utakmica dijeli od visokog društva igrača sa Zlatnom loptom, Ligom šampiona i Svjetskim prvenstvom. Olmo je konstantna prijetnja između linija, igrač kome dres reprezentacije daje super moći, a Fabian talisman ekipe.

Kada bude zakoračio na teren Met lajf stadiona, bilo od starta, nakon američkog otvaranja finala i odbrojavanje uoči najveće utakmice nove generacije Španaca, ili u drugom poluvremenu sa klupe, Fabian Ruis imaće broj 50 u kategoriji nastupa za „la rohu“.

Predaleko je to od Ramosovih 180 utakmica, daleko od top 10 Španaca na vječnoj listi, ali u sujevjernom svijetu fudbala Fabianovih 50 moglo bi da bude presudno.

Od kada je debitovao za nacionalni tim, u Toršavnu početkom 2019. godine, Španija nije izgubila ni jedan jedini meč u regularnom toku u kom je Fabian igrao.

Najveći je bilo finale prošlog Eura u Berlinu, a na tom turniru Ruis je pokazao da je sa njim u veznom triju sve mnogo lakše. Sjetimo se samo gola Hrvatskoj u grupi i plesa protiv Gruzije, ili kako jednim potezom gubi cijeli vezni red Njemačke.

fabian ruiz skill move vs germany Watch on YouTube

Bio je to prvi veliki trofej Španaca nakon 12 godina, a stigao je zahvaljujući ljudima koji su stasali kroz sistem – dobar dio današnje Španije čine momci rođeni između 1995. i 1997. godine i koji su kroz mlađe generacije pripremani za najveću scenu.

Tu je i Luis de la Fuente, selektor omladinskih šampiona Evrope još 2015. godine – sa njim je tada koračao Rodri, takođe Merino i Unai Simon, članovi U21 reprezentacije koja je baš sa De la Fuenteom bila prvak Evrope 2019. Glavni vezni igrač tima koji je Španiju izjednačio sa Italijom sa pet pehara na vječnoj listi mladih reprezentacija bio je Fabian Ruis. Uz njega, kao najmlađi u polju, bio je današnji saigrač Dani Olmo. Dio, poslovično najmanje zvučnog, ali ne i najmanje moćnog tima mlade „furije“ bio je Sosijedadov kapiten, Mikel Ojarsabal.

Dakle, pola tima stasavalo je zajedno. Kukurelja je uvijek bio tu, takođe sa ogromnim stažom u mlađim kategorijama, Ljorente, Raja i Grimaldo su iz ekipe ’95, Asensio je čak godinu mlađi a već dugo ga nema.

Sve se prati od najmlađih kategorija do najveće scene, a ovog ljeta Španci su dobili nove U19 šampione Evrope koji su do titule došli sa svim pobjedama i gol razlikom 19:0.

Spain U19 vs Germany U19 | UEFA Under-19 Championship 2026 Highlights Watch on YouTube

Sistem selektora koji je poremetio Đoan Lopetegi u red je španska federacija dovela nakon Katara, kada je povjerenje dala De la Fuenteu, koji je odabrao svoje ljude i dodijelio im prave uloge.

Ljudi od povjerenja su na sredini i svi imaju svoju svrhu. Rodri drži sve, Olmo unosi nepredvidivost, Merino pomoć napadačkom triju pred pucanjem rivala, a Fabijan je švajcarski nož za sreću. Zamislite kad je Pedri po strani, a na klupi su i Gavi i Subimendi. Svaka čast Portugalu, ali ovo je najjača sredina svijeta, a Španija je najjači tim turnira.

„Večeras smo igrali protiv jedne od najjačih reprezentacija na svijetu, ali naspram nje bio je najboljim tim na svijetu. U tome je razlika“, pun samopouzdanja bio je De la Fuente nakon plasmana u veliko finale, prvo od Johanezburga.

Kako je rastao Fabian Ruis i došao od čovjeka kog De Laurentis ne želi da zadrži do važnog šrafa reprezentativnog i klupskog prvaka Evrope i finaliste Svjetskog prvenstva u Americi i sa PSŽ-om i sa Španijom?

Uživo sam ga gledao baš pred bum na U21 Euru – na povratku Crvene zvezde u Ligu šampiona nakon 27 godina, kada je na Marakanu stigao Napoli. Bio je to moćan Anćelotijev tim, sa Ospinom na golu, Kulibalijem i Albiolom kao štoperima, ubojitim Kaljehonom, sjajnim Zjelinskim, golgeterom Milikom i kapitenom, majstorom Insinjeom. U nastavku su ušli Hamšik i Mertens, ali uz Lorenca bez daha me ostavio upravo visoki vezni „tempaš“, Fabian Ruis.

U njegovoj igri nije bilo komplikacija, nije bilo pretjerivanja. Samo demonstracija sigurnosti i nevjerovatne smirenosti. Isto smo vidjeli od Fabijana i saigrača pod pritiskom neubjedljivih Francuza, koji su prelako rješavali u igri na malom prostoru. Porov gol za pobjedu stigao je nakon što su Španci kroz dvadeseta pasova, kroz minut smirenog posjeda, razbili pritisak osam Francuza na svojoj polovini – sve je počelo kada je Kukurelja oduzeo loptu Oliseu i završilo dijagonalnim duplim pasom Poro – Olmo. Savršenstvo viđeno više puta krunisano pogotkom za finale.

Kratke dijagonale Španaca sjekle su francusku odbranu tokom cijelog meča – šteta je što kombinacija Olma i Jamala, peta bivšeg igrača Dinamo Zagreba i centaršut Barsinog mladića upravo Ruis nije propustio za „penal“ Baeni, već je instinktivno reagovao da da gol za 2:0.

Sve u svemu Španija je došla do finala izjednačivši rekord Manćinijeve Italije, koji je sama prekinula – niz od 37 utakmica bez poraza. Ali kada je Ruis na terenu taj niz Španaca je još duži i sanjaju da taj broj bude okruglo 50 u nedjelju.

FIFA WC 2026 | France - Spain 0:2 | (polufinale ) | 14.07.2026. Watch on YouTube

U tom Fabijanovom „half century“-u, snuker žargonom rečeno, Španija je dobila 34 puta, a kada Fabijana nije bilo pretrpjela je neke od najprepoznatljivijih poraza u ovoj deceniji. Meč s Italijanima u polufinalu Eura 2021. godine Ruis je gledao sa klupe – Španija je ispala na penale. Kvalifikacije za Katar je propustio, kao i sami turnir zbog povrede – Luis Enrike i ekipa imali su Japan i Maroko i kraj već u osmini finala.

Kada su Mektominej i Škotska šokirali Špance na Hempden parku narednog proljeća Ruis je bio na klupi. Tri dana prije toga, za samo devet minuta na terenu imao je asistenciju u pobjedi 3:0 nad Norveškom u Malagi, na premijeri kvalifikacija za Euro.

Aktuelna serija Španije krenula je godinu kasnije, u martu, poslije poraza od Kolumbije 1:0 u Londonu u prijateljskom meču – pogađate Ruis je bio na klupi, a u finalu Lige nacija s Portugalom na Alijanc Areni, 2025, Fabijana je zamijenio Merino u 71. minutu. Sa njim na terenu Španija je dva puta vodila, na kraju je izgubila na penale, što ne narušava pomenuti niz bez poraza jer se u obzir ne uzima ishod jedanaesteraca.

Tada je Ruis već bio neizostavni dio super trija Pari Sen Žermena na sredini i miljenik Luis Enrikea, koji je tim pun zvijezda naslijedio od Kristofa Galtijea. Arhitekta svega bio je portugalski majstor Luiš Kampoš koji je po dolasku u Pariz u ljeto 2022. imao fenomenalne kupovine – u samo mjesec dana doveo je i Vitinju i Fabijana Ruisa, Španca pred zatvaranje prelaznog roka, za samo 22.5 miliona eura iz Napolija. Bila je to posljednja godina Ruisovog ugovora na jugu Italije, pa je De Laurentis morao da popusti i proda ga za skoro osam miliona manje nego što ga je kao 22-godišnjaka doveo iz Betisa četiri godine ranije.

U Napoliju je dočekao debi u Ligi šampiona, baš u meču bez golova na Marakani, potom odigrao još 55 i sa Pari Sen Žermenom uspostavio dominaciju u Evropi. Ove sezone manje je igrao nego prethodne, zbog problema sa koljenom, ali je bio tu za ključne mečeve sa Bajernom i Arsenalom na kraju. Danas, ponovo kao šampion Evrope, čeka još jedno veliko finale sa Španijom kao serijski pobjednik.

U svim velikim finalima je igrao od Eura 2024. u Berlinu. Uz poraz od Portugala, doživio je i onaj šokantni za Pari Sen Žermen, baš na Met lajf stadionu, od Čelsija prošlog ljeta 3:0, za prvi Fifin klupski Mundijal.

Godinu kasnije ponovo je na mjestu na kom su ga već svi bili vidjeli sa peharom namijenjenim prvaku svijeta, ali ovaj reprezentativni bio bi kruna karijere. Svjetski rekord Španije bio bi nastavak najdužeg aktivnog niza jednog fudbalera, ali ne i apsolutni – 50 mečeva bez poraza ima Aldair sa Brazilom a čak 57 Karlos Marćena, naravno sa Španijom. Seriju legende Valensije, kao prvaku planete i Evrope, nanijela je, zanimljivo Argentina i to s Mesijem u jesen nakon Južne Afrike – 4:1 na Monumentalu.