Morgan Rodžers: Brumi u Londonu

„Čuo sam mnogo loših, loših, loših stvari o vama, ljudima iz Birmingema.“ Ovako je počeo razgovor Alfija Solomonsa, kojeg glumi Tom Hardi, i Tomasa Šelbija, kojeg glumi Silijan Murfi, u jednoj od kultnih scena u seriji „Peaky Blinders“. Birmingem je mjesto odakle potiče familija Šelbi, mjesto gdje se odvija većina radnje u ovoj sjajnoj seriji, ali i mjesto gdje je fudbal uvijek imao posebno mjesto.

Morgan Rodžers je odrastao u Hejlsovenu pored Birmingema, kao srednji od tri brata. U Birmingemu se i proslavio kao fudbaler, tačnije u dresu Aston Vile. „Ljudi obično mnogo mrze Birmingem,“ izjavio je u jednom intervjuu snažnim lokalnim „Brumi“ akcentom. „Sviđa mi se što nas mrze. Koristim to u svoju korist.“

I baš kao što je i Tomi Šelbi u jednom trenutku morao da povede svoju bandu ka Londonu, gdje ga je uostalom i dočekao prevrtljivi Alfi Solomons, tako je i Morgan Rodžers iz Birmingema ovih dana krenuo ka glavnom gradu Velike Britanije. Čelzi je za njega Aston Vili isplatio 136 miliona evra u rekordnom transferu za engleske fudbalere, nadmašivši za jedan milion funti nedavnu Sitijevu kupovinu Eliota Andersona iz Notingem Foresta.

Ćabi Alonso je navodno insistirao na dovođenju fudbalera Aston Vile. Rodžers je pak bio impresioniran španskim stručnjakom, njegovom vizijom i strašću s kojom govori o fudbalu. Presudilo je to u njegovoj želji da ode u plavi dio Londona, s obzirom da su se za njegovo zdravlje ozbiljno raspitivali i oni iz crvenog dijela. Rodžers je, štaviše, igrač koji je već neko vrijeme na ozbiljnoj cijeni u Engleskoj.

Morgan's decisive chat with Alonso 🗣️ Watch on YouTube

Već sa 11 godina, dok je pohađao akademiju svog najdražeg kluba, Vest Bromvič Albiona, Rodžers je smatran najtalentovanijim dječakom u generaciji. Na čelu akademije bili su tada Mark Harison i Stiv Hopkroft, i u Rodžersu su prepoznali fudbalera za velika djela u budućnosti.

Skoro deceniju kasnije, upravo Harison i Hopkroft, sada u Aston Vili, uticali su na trenera Unaja Emerija da obrati pažnju na Rodžersa. Platili su ga Midlzbrou tek 15 miliona evra, a to koliko im se isplatio transfer ne ogleda se samo u istorijskoj zaradi od Čelzija, već i u svemu što je ovaj fudbaler uradio u dresu kluba iz Birmingema.

Njegovi kvaliteti su uvijek bili tu: od naročite visine (188cm) za ofanzivnog vezistu ili krilo pa do izuzetne kontrole lopte i razornog udarca. Ali nekako nije uspijevao da se nametne u ranoj fazi svoje karijere, niti u akademiji Mančester Sitija, niti na pozajmicama na koje su ga slali. Pravu erupciju doživio je kod Emerija u Aston Vili.

Emeri je u njemu prepoznao multifunkcionalnost, Rodžers je u Emeriju prepoznao povjerenje. Snažna veza brzo je uspostavljena i zajedno su ostvarili velike rezultate za Aston Vilu, a Rodžers je postao i neko ko u reprezentaciji Engleske ima prednost u odnosu na svog prijatelja Kola Palmera ili Fila Fodena. U Čelziju su već dugo sa čežnjom posmatrali ovog igrača, a dolaskom Alonsa na klupu, to se interesovanje pretvorilo u angažovanost.

Od samih početaka u Vili, Emeri je smjestio Rodžersa u tzv. lijevi polu-prostor, gdje je s lakoćom i po potrebi igrao i kao desetka i kao lijevo krilo. Preklapao se sa Lukasom Dinjeom koji bi napadao sa bekovske lijeve pozicije, i tako otvarao sebi prostor za ulazak iz drugog plana. Rodžers je tako donosio razne opasnosti protivničkim odbranama, od snažnih šuteva, preko driblinga kojima bi izbacio svoje čuvare pa sve do kreiranja akcija za saigrače.

Poseban kuriozitet za Rodžersa je odnos očekivanog i ostvarenog na terenu. Kada pogledamo napredne statistike, ovaj igrač je tokom perioda u Aston Vili imao učinak od 0,34 gola po utakmici, dok je čuveni „xG“ za njega iznosio 0,16. Uz preciznost od 42,5% šuta u okvir gola, vidi se da ne govorimo o nekome kome se posrećilo, već o fudbaleru sa elitnom sposobnošću da prilike pretvori u golove.

To prepoznaju i saigrači, te je vrlo često bio igrač koji dobija loptu u opasnim situacijama. Čak 6,41 progresivan pas koji dobije po utakmici znači da se u bitnim situacijama i u blizini protivničkog gola ekipa oslanja na njega. Rodžers nije igrač koji će da iz pozadine komanduje juriš, on je jedan od onih koji kažu „za mnom“, on stiže i pritišće protivnika.

Emeri je Rodžersa vidio kao svog najboljeg igrača, a sa Vilom je imao još pet godina ugovora, stoga i ne čudi što su očekivali ozbiljnu nadoknadu za njegove usluge. Transfer od 117 miliona funti, odnosno 136 miliona evra, predstavlja najveću svotu koja je izdvojena za jednog britanskog igrača, a na Stamford Bridžu nisu oklijevali da otvore kasu da bi doveli ovog fudbalera.

Ono što je Emeri vidio u Rodžersu, jednako namjerava da iskoristi i Ćabi Alonso. Za očekivati je da Baskijac gradi igru „plavaca“ oko Palmera i Rodžersa, a da oni itekako mogu da igraju zajedno govori i to da, dok je Morgan igrač koji prirodno operiše po lijevoj strani terena, Kol sklon da traži prostor od centra na desno. Sa njima dvojicom u tandemu, Čelzi ima širok dijapazon kreativnosti i pokrivenosti terena.

Sa velikim ulaganjem dolaze i velika očekivanja, i to breme će da prati Morgana Rodžersa u dresu Čelzija. Sa Rodžersom, Palmerom, Estevaom i Žoaom Pedrom, londonski klub djeluje obećavajuće za godine koje dolaze. Ali sve to treba da se dokaže i na terenu, a nije mali broj igrača koji su se izgubili na Stamford Bridžu.

Ni Šelbijevi se nisu dobro proveli u svom prvom izletu u London, ali su vrlo brzo naučili pravila igre i pritom nametnuli neka svoja. Od novog Brumija u Londonu, Morgana Rodžersa, očekuje se da se uklopi u sistem Ćabija Alonsa ali i da doda svog šmeka igri Čelzija i postavi neke svoje standarde. U dosadašnjoj karijeri pokazao je da nije neko ko lako odustaje